All I want for Christmas...

Inmiddels ben ik weer twee zwangerschapstests verder, met een knallend positief resultaat. Het was erg fijn om te zien dat het tot dusver de goede kant uit gaat, maar de onzekerheid en angst slaan altijd weer toe. Ik wíl erin geloven en ik wíl er vertrouwen in hebben, maar tegelijkertijd weet ik ook dat de dan klap des te harder aankomt als het toch misgaat. Statistisch gezien is die kans nog vreselijk groot. Een vrouw van mijn leeftijd, met mijn voorgeschiedenis, heeft maar liefst 27% kans op een miskraam. Bij elke volgende miskraam wordt dit percentage hoger. Met dit in het achterhoofd kan ik maar beter met beide benen op de grond blijven staan. Ik zou heel graag op die roze wolk willen klimmen, maar het mag nog niet.
Op 3 januari zal ik mijn eerste echo krijgen. Ik ben dan 7 weken ver, als ik het haal. Nog 11 dagen... En daarna is het natuurlijk nog steeds spannend. Ik hoop daarom op een echo waarop goede hartactie te zien zal zijn, want dat zou de kans dat het goed blijft gaan aanzienlijk vergroten.

Ik merk dat ik ondanks de bezorgdheid toch een goed humeur heb. Niet vreemd eigenlijk. Jarenlang lag de ongewenste kinderloosheid als een donkere sluier over mijn gemoed. Nu is die sluier weg. Heerlijk, opzouten met die sluier!

Nog een gewaarwording is dat ik moe ben, maar ook meer energie heb. Mijn lichaam is moe, maar mentaal heb ik meer energie. Ik geniet van mijn lief, van mijn schattige 'poezels', van de kerstlampjes in huis, van het vooruitzicht op een fijne kerst met lieve vrienden en familie (deze keer waarschijnlijk in een gelukkigere omstandigheid) en zelfs de koude donkere dagen kunnen me niet deren. All I want for Christmas is in my belly. Let it grow, let it grow, let it grow!

Fijne feestdagen!

Zwangerschapstest nummer 2

Gisterenmorgen heb ik nog maar eens een test gedaan om te zien of de streep duidelijker zou zijn na 48 uur. (Het zwangerschapshormoon hCG behoort elke 48 uur te verdubbelen bij een gezonde zwangerschap.)
Wat was ik zenuwachtig, bang voor de uitslag, maar de zenuwen bleken onterecht... Dit keer een overtuigend resultaat!
Morgen weer een nieuwe test. Als ik durf.

Zwangerschapstest

Vanmorgen om 6 uur werd ik wakker en moest nodig naar het toilet. Dat leek me een uitstekend moment om er maar meteen een zwangerschapstestje aan te wagen. Gisteren was ik er nerveus voor, of eigenlijk gewoon bang. Bang voor wéér een teleurstelling. Maar vanmorgen dacht ik: "Let's get this over with!" Dus ik pakte mijn 'piesglaasje' -ik ben nogal een kluns met het absorberende gedeelte van de test te raken- en presteerde het toen alsnog om over mijn vingers te plassen. Het is een gave...
Handen wassen, test uitpakken (grrr wat een kloteverpakking om 6 uur 's ochtends) en 20 seconden erin dompelen terwijl ik luisterde naar het tikken van de klok. Timer van de oven op 2 minuten en wachten... tik tak tik tak... en ja hoor, ik zie een licht streepje verschijnen.
Maar het streepje is te licht naar mijn zin en mijn geloof is al eerder getart. Ik toog met mijn test naar boven, waar mijn lief nog half lag te slapen. "Kijk, ik heb een test gedaan... een lichte streep. Wil je 't zien?"
-"Ik kijk zo wel in beter licht... of nee, laat toch maar zien. Oh ja ik zie het. Nou laten we maar even afwachten he. Hij is wel licht."
Allebei zijn we nuchter. We moeten wel. Al drie keer eerder maakten we dit mee, waarvan de laatste twee keren ook een lichte test was en het binnen een week alweer mis was.
"Ik heb liever een negatieve test, dan een positieve en dat het dan weer mis gaat." zei m'n lief. Daar kan ik het alleen maar hartgrondig mee eens zijn. Is het lot weer met ons aan het spelen, of mogen ook wij deze keer het geluk meemaken?

Eindelijk weer verder

Na twee weken vakantie in Florida (wat overigens erg fijn was) begon voor ons eindelijk weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen. Tijd om weer in te stappen in de achtbaan die ook wel de Medische Malle Molen wordt genoemd.

Na de eerste follikelmeting op 24 november bleek er al meteen een dominante follikel te groeien. Dat was snel. Drie dagen later -op zondag- weer terug om te kijken of deze genoeg gegroeid was. Maar nee, hij had er geen zin in, een eisprong was nog niet in zicht. Het zag ernaar uit dat we moesten wachten op één van de andere follikels. Oke, geen probleem, ik ben een geduldig mens. Weer drie dagen later terug voor de volgende meting en wat bleek, het ei had er weer zin in en was gegroeid. Meteen bloed laten prikken en de LH-piek was er al, de afspraak voor de terugplaatsing van mijn laatste 2 cryo's kon gemaakt worden.
Afgelopen 5 december om 11.00 uur swaren we weer present op de IVF-afdeling van het LUMC. We werden binnengeroepen en de arts liet ons weten dat de cryo 8-cellig was toen deze werd ingevroren, 7 cellen had na ontdooien, en daarna weer is gaan delen en inmiddels alweer 9-cellig was. Goed nieuws dus. En de andere cryo? Die bleek niet ondooit te zijn. Miscommunicatie met ons eigen ziekenhuis. Er werd even een telefoontje aan gewijd met mijn eigen gynaecologe en we mochten een uur later terugkomen en dan werd de andere alsnog ontdooit. Prima, wij gingen wel even luchen bij Starbucks.
De reden dat ik beide cryo's tegelijk wilde, is dat we nooit van tevoren weten of een cryo goed ontdooit en geschikt zal zijn voor terugplaatsing. Stel, deze poging mislukt, dan moeten we een maand wachten. Als dan de laatste cryo niet goed is, dan hebben we die ronde geen kans meer. Dan liever deze keer een dubbele kans.
Enfin, na een uur konden we weer naar binnen en vertelde de arts dat ook de tweede cryo goed was ontdooit. Deze had wel minder cellen, maar de kwaliteit was goed.
Tijd om uit te kleden voor de terugplaatsing. De keren dat ik half ontbloot in de stoel van een gynaecoloog plaatsnam kan ik niet meer bijhouden, maar wennen doet het nooit. Elke keer weer voelt het als een inbreuk op mijn privacy, ook al is het dan met mijn toestemming. Maar ja, alles voor het goede doel.

Nu is het weer afwachten. Zoals gebruikelijk probeer ik niet te hopen, niet te denken, om vervolgens toch weer tegen dat sprankje hoop te vechten, omdat ik voorbereid moet zijn op een teleurstelling. Hoe meer hoop ik nu heb, hoe groter de teleurstelling straks.

Donderdag kan ik testen...

De dagelijkse confrontaties

Ik vraag mij af of het ooit kan wennen, ongewenst kinderloos zijn. Zal er ooit een tijd aanbreken dat ik babynieuws kan lezen zonder het spreekwoordelijke mes in mijn hart te voelen? Het is verdomd lastig om door het leven te gaan met een denkbeeldig babyharnas aan. Een harnas dat mij moet beschermen tegen plotselinge confrontaties met kinderen en zwangeren. Als ik dan bijvoorbeeld in een winkelcentrum loop en ik zie overal kinderwagens, dan doe ik net alsof ze er niet zijn. Zodra ik een kinderwagen spot kijk ik snel een andere kant op. Om dan meestal weer meteen geconfronteerd te worden met de volgende. Zodra ik er over na ga denken gaat het mis. Dan wordt ik jaloers, verdrietig en boos. Het zal de eerste keer niet zijn dat ik word overmand met emoties en tegen mijn lief zeg "Kom, we gaan naar huis. Nu!" om me vervolgens naar huis te laten rijden. Ik hoef niet meer uit te leggen waarom. Hij weet het al.
Dus ik moet het harnas aan, want anders wordt het onmogelijk om te doen waarvoor ik kwam. Of om plezier te hebben. Als we een dagje naar de dierentuin gaan, dan weet ik dat ik het harnas aan moet, want een dierentuin is bij uitstek een plek om overspoeld te worden met het geluk van jonge gezinnetjes.
Ik zou ervoor kunnen kiezen om dan maar niet meer naar dierentuinen te gaan, want ja, als ik er wel heen ga dan zoek ik het toch op? De volgende stap zou dan zijn om ook nooit meer te gaan winkelen. Ridicuul natuurlijk, maar toch kies ik er soms voor om thuis te blijven.

Niet dat ik thuis bespaard blijf van confrontaties, want er is altijd nog dat venster op de wereld dat internet heet. Wanneer vriend 'X' zijn profielfoto heeft gewijzigd in een afbeelding van zijn eerstgeborene en vriendin 'Y' haar 20 weken echo deelt met al haar Facebookvrienden, ziet niemand de jaloerse blik in mijn ogen, of de rollende traan op mijn wang. Ook ziet niemand mijn gezicht verstrakken wanneer er een geboortekaartje wordt bezorgd van dat ene stel bij wie het de eerste poging meteen raak was.
Confrontaties zijn er elke dag weer. Televisiereclames van luiers, zwangerschapstests, bevallingsprogramma's en babyverzorgingsproducten komen alleen binnen bij hen die er ontvankelijk voor zijn. Zo ook wensouders.
En dan zijn er nog die bedrijven die gewoon post blijven sturen om me te strikken voor een abonnement op een tijdschrift voor ouders en me e-mails sturen met de mededeling dat 'mijn kindje' nu 16 maanden oud is en dat "veel ouders verbaasd staan van de sterke persoonlijkheid van hun kind op deze leeftijd". Het aanmelden voor 'de Blije Doos' toen ik in 2009 zwanger was bleek heel makkelijk. Het afmelden na mijn miskraam bleek een stuk lastiger.
Nog altijd heb ik de hoop dat ook ik me ooit eens mag abonneren op zo'n burgerlijk tijdschrijft, het nieuwe smaakje Olvarit mag uitproberen en me mag gaan verdiepen in de pasvorm en het absorberend vermogen van wegwerpluiers. Tot die tijd zeg ik "Opzouten, Pampers!"

Minus 16 kilo verder

De vorige keer schreef ik dat ik weer verder ging met het ICSI-traject. Echter, in combinatie met mijn Cambridge dieet mocht ik wederom niet zwanger worden. Drie maanden lang heb ik op shakes, soepjes en maaltijdrepen geleefd. En water, heel veel water. Zo'n 500 calorieën per dag nam ik in, om in ketose te blijven.
Gemiddeld valt iemand dan 2,5 kilo per week af. Ik niet. Ik haal nog geen 1,5 kilo per week. Ik zal wel een trage stofwisseling hebben. Desalniettemin is er toch zo'n 16 kilo af inmiddels. Weg zijn mijn depressiekilootjes. Ik pas mijn favoriete spijkerbroek ook weer, fijne bijkomstigheid. Waar het mij vooral om te doen was, is mijn kans op een succesvolle zwangerschap vergroten. Nu is het tijd om het dieet af te bouwen en weer zo snel mogelijk verder te gaan met ICSI.
Maar helaas zal ik tóch weer moeten wachten, want dankzij mijn wederom lange cyclus zal mijn volgende ovulatie op zijn vroegst enkele dagen voor onze vakantie plaatsvinden. Mag ik even schelden?
In april dit jaar was mijn laatste ICSI-mislukking en ik zal dus pas weer in december verder kunnen. Da's dus zo'n 8 maanden dat het hele traject heeft stil gelegen. Eerst door de antidepressiva, vervolgens door het dieet.
Ondertussen ben ik ook nog 35 jaar geworden en zijn mijn statistische kansen op zwangerschap daarmee ernstig gedaald. Maar eh... 'no pressure'!
Laat ik mijn zegeningen nog maar eens tellen voordat ik zwelg in zelfmedelijden. Ik heb een fantastische lieve man, een fijn huisje, twee heerlijk stoute knuffelpoezen en een aantal fijne lieve vrienden die mij niet hebben laten stikken tijdens mijn depressie. Dat laatste lijkt misschien logisch, maar ze zijn er geweest, die mensen. Niet in het minst mijn eigen familie. Het voordeel is dat ik weet wie er toe doen in mijn leven en wie niet. Ha, nog een zegening!

Al met al gaan de dingen weer de goede kant op in mijn leven. Ik heb mijn verjaardag eindelijk weer eens gevierd met lieve vriendinnen en heb weer wat dingen ondernomen. Ook zeker een hoogtepunt was de nieuwe show van Najib Amhali!
Volgend weekend komen twee leden van onze World of Warcraft guild over uit Engeland en zo worden 'virtuele vrienden' opeens 'real life' vrienden. Ja mensen, het betekent echt meer dan pixels alleen.
En dan vakantie. Eindelijk heb ik ook eens echt ZIN om op vakantie te gaan! We gaan twee weken lang de staat Florida rondreizen per huurauto. We gaan onder andere naar Orlando, Miami, Everglades, St. Augustine, Ft. Lauderdale en dat bij een temperatuurtje van gemiddeld 26 graden in november! Wat wil een mens nog meer. Oh ja, een kind. Volgend jaar dan misschien?

Na de rust

Na een hele lange pauze, een rustperiode waarin ik moest gaan wennen aan mijn antidepressivum, ben ik gisteren weer voor de eerste follikelmeting in het ziekenhuis geweest. Twee cyclussen lang heb ik het zwanger worden helemaal los gelaten. Maar dan ook écht los gelaten, want ik wist niet eens meer precies te vertellen op welke dag van de cyclus ik zat. Desondanks weet ik dat mijn laatste cyclus ongewoon lang heeft geduurd. Zeker zes weken. Ik had er zelfs -tegen beter weten in- een zwangerschapstest aan gewaagd!

Gisteren in het ziekenhuis was mijn eigen vertrouwde gynaecoloog er niet, maar een andere vrouwelijke gynaecoloog. Er was ook een co-assistent bij die "mee liep". Een jonge knul. Ha, mooi niet dat ik die mee liet gluren. "Ik vind één paar ogen genoeg." vertelde ik de gynaecoloog. De afgelopen paar jaar heeft genoeg medisch personeel me van mijn intiemste kant gezien. Ik vind het welletjes zo. Ik heb mijn deel wel bijgedragen inmiddels.

Op de echo was nog geen dominante follikel te zien en als dat overmorgen nog steeds niet zo is, dan moet ik aan de hormonen. Omdat mijn laatste cyclus zo lang is geweest, is het waarschijnlijk dat ik geen eisprong heb gehad. Onwillige eitjes is nu net iets waar ik niet op zat te wachten. Maar ik heb er niets over te zeggen helaas. Ik zit nu eenmaal in de hoek waar zwanger worden (en blijven) niet vanzelfsprekend is.
Er mogen wel wat kilootjes af bij mij, want dat zou kunnen bijdragen aan het zwanger worden en blijven. De ironie wil dat ik door die hele klerezooi juist ben aangekomen.
Ik kreeg een behoorlijke inzinking, nog voordat ik de spreekkamer had verlaten. Ik wilde het bijltje erbij neergooien. Ik wilde op de terugweg niet langs de apotheek voor een nieuw recept antidepressivum, ik wilde een drankje om van in te slapen en nooit meer wakker te worden.

Zojuist weer een evaluatiegesprek met mijn psychiater gehad. Ik dacht dat de scherpe kantjes van mijn depressie er wel af waren met deze medicijnen, maar het blijkt niet genoeg. Met ingang van heden is mijn dosis Sertraline verdubbeld. En vanaf maandag ga ik op dieet.

"Leven is meervoud van lef "
~Loesje~


Daar kan ik het alleen maar hartgrondig mee eens zijn.

Twee kwaden

Jarenlang heb ik geweigerd om antidepressiva tot me te nemen. Antidepressiva kunnen schadelijk zijn voor het ongeboren kind en ik wilde geen enkel risico nemen. Resultaat: al jarenlang voel ik me kut en ik heb nog steeds geen kind.

Ik ben eindelijk overstag gegaan. Mijn psychiater had me een paar namen gegeven van antidepressiva die volgens haar het minst kwaad kunnen bij een mogelijke zwangerschap. *proest* Alsof ik ooit zwanger zou worden en blijven, wat een slechte grap.

Enfin. Ik heb er een paar weekjes over nagedacht en besloten om Sertraline te gaan slikken.
"Oh maar die zou ik niet voorschrijven bij een zwangerschapswens" zei mijn huisarts. Nou, mijn psychiater wel en die behoort het te weten.
"Oh ik zie hier dat je ook bezig was of bent met zwanger worden. Dan moet je ermee stoppen." zei de apotheker. Jáhaaa! Ik weet het nu godverdomme wel, ik kan ook bijsluiters lezen. Mijn psychiater heeft het voorgeschreven omdat het godverdomme NOG schadelijker is als ik NIKS slik! Nee, dat heb ik niet tegen haar gezegd, maar dat dacht ik wel. Maar dit is mijn blog en dus mag ik schelden wat ik wil.

Klotezooi.

Met het doosje Sertraline in mijn tas ben ik weer naar huis gefietst. Keihard huilend. Is dit echt wel goed? Wat als ik zwanger raak *even met mijn ogen rollen* en mijn ongeboren kind blijkt een afwijking te hebben door mijn toedoen?
Na wat verder speurwerk vond ik op internet de volgende tekst:

Onbehandelde depressie is in de zwangerschap geassocieerd met spontane miskramen, complicaties in de zwangerschap, een verhoogd risico op hoge bloeddrukproblemen, en vaker opname van de baby op de couveuseafdeling. Acuut stoppen van medicatie in het algemeen kan aanleiding geven tot onthoudingsverschijnselen zoals slapeloosheid, verwardheid en agitatie en in het geval van een zwangere of kraamvrouw sterke kans op toename van psychische klachten met alle gevolgen van dien voor de moeder, de ongeboren baby of de pasgeborene. 

Oke, duidelijk.
Maar vervolgens lees ik ook weer dat het gebruik van dit medicijn in het laatste trimester van een zwangerschap de kans op PPHN vergroot. Een ernstige aandoening waar een baby zelfs aan kan overlijden. Nou, lekker dan.

Waarom kan ik me nou niet "gewoon" happy voelen, en "gewoon" een kind krijgen?
Het is ook nog maar afwachten of dit medicijn aanslaat en hoewel mijn schildklierwaarden nu binnen 'de norm' vallen kan het tóch ook gewoon stiekem wél aan mijn schildklier liggen want de ideale waarden liggen voor elk individu anders.

Ik weet het niet meer.

Diep dal

Weliswaar een dag te vroeg, maar ik heb negatief getest. Ik had geen zin in valse hoop te koesteren. 
Veelcellige top cryo of niet, het maakt geen ruk uit. Het gaat gewoon nooit lukken. 


Ik trek dit niet meer. 


Moe van het vechten, moe van het verdriet. Als ik in de spiegel kijk zie ik duidelijk dat het verdriet zich op mijn gezicht heeft afgetekend. 
Ik weet niet hoe anderen dit langer dan drie jaar vol kunnen houden, maar ik kan het niet. Dit is de grens van mijn kracht en positiviteit. Ik wil er verdomme eens klaar mee zijn. 


Ik probeer mij een leven voor te stellen zonder dat ik ooit deel zal uitmaken van een eigen écht gezin. Alleen ik en mijn lief en verder niemand. Alle vrijheid om te doen en laten wat we willen, maar wel uiteindelijk de ander moeten verliezen om daarna slechts te wachten tot de dood je komt halen.
Geen herinneringen aan de geboorte van een eigen kind, de eerste stapjes, de eerste woordjes en alles dat daarna zou kunnen zijn geweest. 


Het lijkt alsof mijn leven niet had moeten zijn, denk ik soms.
Toen ik werd geboren ging mijn moeder bijna dood. Mijn vader bracht me de eerste weken van mijn leven bij zijn zusje, omdat hij niet voor me "kon" zorgen.
Een geboortekaartje had ik niet. Foto's van mij als baby zijn er niet gemaakt door mijn ouders, ook niet in de jaren erna. Ik heb twee zwart-wit portretfoto's die een kennis heeft gemaakt, dat is alles. 
Mijn moeder hield wel van me, dat heb ik altijd gevoeld, maar ze was simpelweg niet in staat om dat warme veilige nest te creëren dat elk kind zo ontzettend nodig heeft. Ze had genoeg aan zichzelf.


En mijn vader, tja... tot op de dag van vandaag weet ik niet of hij van me houdt. Hij heeft het wel gezegd, maar ik heb het nooit gevoeld. Na een jeugd waarin hij vooral de man was die mijn fiets repareerde en om de kleinste dingen kon ontploffen, heeft hij voor de tweede keer zijn gezin verruild voor een nieuw gezin met kinderen. Inmiddels is hij opa voor het kind van mijn stiefzusje, die zwanger werd toen ik net een missed abortion had gekregen. Auw. Omdat hij mijn intense verdriet om mijn eigen kinderloosheid niet begreep hebben we inmiddels helemaal geen contact meer. Die deur heeft hij definitief dicht gegooid. Maar het is niet zo dat ik opeens een liefhebbende vader mis. Het is niet veel anders dan toen hij en zijn vrouw mij op veertienjarige leeftijd het huis uit zetten omdat ik depressief was. ("Ga maar weer terug naar je moeder.") Ik snap het wel, een dochter die depressief is daar word je niet vrolijk van. Gezinstherapie was echter beter geweest.


Juist omdat ik zelf een liefdevol en warm thuis heb gemist, is het verlangen om een eigen kind dat wél te bieden zo groot. Natuurlijk heb ik niet de illusie dat ouderschap makkelijk is, maar ik wil er wel voor vechten en ik heb een heleboel liefde te geven. 
Mijn lief zou ook echt een liefhebbende vader zijn, daar durf ik alles op in te zetten. En wat gun ik hem dat vaderschap! Helaas houdt de natuur daar geen rekening mee. We zullen het ermee moeten doen.


Of er nog een volgende ICSI-poging komt weet ik niet. Eerst eens eindelijk aan die antidepressiva beginnen. 

Niet alleen

Op subfertiliteit lijkt een taboe te rusten. Mensen praten er niet over. Waarom? Uit schaamte wellicht. Het kunnen verwekken van kinderen wordt vaak gezien als iets vanzelfsprekends en soms zelf als iets om over op te scheppen. (Nee heren, snel zaad maakt jullie niet mannelijker.)
Omdat er zo weinig over gesproken wordt, wordt het ook maar weinig begrepen. Voor iemand die met gemak een paar kinderen op de wereld heeft gezet is het erg moeilijk voor te stellen wat het met iemand doet als een kinderwens steeds maar niet vervuld wordt. Het onbegrip dat hier uit voortkomt heeft helaas ook tot gevolg dat verminderd vruchtbare stellen er nóg minder over gaan praten. Goed bedoelde kwetsende opmerkingen worden weggeslikt, tranen worden bedwongen wanneer zij de zoveelste zwangere feliciteren en smoesjes worden verzonnen om niet naar gelegenheden te gaan waar ook kinderen of zwangere buiken van de partij zijn.

Maar ik doe het niet. Wie een kwetsende opmerking maakt kan op een pittig weerwoord rekenen, wie zwanger is feliciteer ik wanneer het enigszins oprecht mijn mond uit kan komen en als ik geen zin heb om met kinderen of zwangere buiken geconfronteerd te worden dan zeg ik dat gewoon. Ik heb gevoel, daar ben ik mens voor en daar hoef ik mij niet voor te schamen.

Gevoelens die gepaard gaan met ongewenste kinderloosheid zijn in bijna alle gevallen zeer heftig. Deze gevoelens worden veelal alleen gedeeld met zij die hetzelfde meemaken en het begrijpen. De wetenschap niet de enige te zijn, niet raar, "abnormaal" of een jaloerse heks te zijn, werkt troostend.

Een greep uit de ervaringen van een paar lieve vrouwen die mij tot troost zijn geweest:

Nina:
(3 miskramen, eindelijk zwanger na 3 jaar)

Ik denk dat voor bijna iedereen die zwanger werd in de medische malle molen geldt dat er zoveel momenten zijn dat je dacht dat het gewoon nooit, maar dan ook nooit kan lukken. En dan toch meestal wanneer je het totaal al niet meer verwachtte, dan komt die dag waar we het allemaal voor doen... Was er maar een manier om te weten hoe lang je nog moet wachten, maar helaas bestaat dat niet.Ik had op een gegeven moment zo'n permanent hopeloos, lusteloos, verdrietig gevoel, dat ik bijna verbaasd was als ik me een dag eens wat vrolijker voelde. Het is best eng om te zien hoe snel en 'makkelijk' ik kon wennen aan zo'n dal. Naarmate het langer duurde merkte ik dat ik over heel veel ongevoeliger werd, waarschijnlijk puur uit functie van zelfbescherming. Zowel mijn man als ik hebben ook een veel donkerder soort humor ontwikkelt om toch af en toe maar eens om al onze ellende te lachen. Wat bij ons bijvoorbeeld een 'running gag' werd was dat wanneer we wat dan ook probeerden te plannen in de toekomst, dat de een dan tegen de ander zei 'maar misschien zijn we dan wel zwanger' en we dan allebei in lachen uitbarstten. Het was natuurlijk helemaal niet grappig en diep van binnen kon ik ook wel huilen, maar dit was onze rare manier om er mee om te gaan. 

Isabelle: 
(5 miskramen, kinderwens sinds 2005, bijna uitbehandeld)

Je gewoon weer een beetje happy voelen ..... dat lijkt mij zo heerlijk. Je leven staat in het teken van de kinderwens en wordt bepaald door de kinderwens. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ergens ook snak naar de tijd dat wij weten waar we aan toe zijn. We verleggen zelf steeds de grens, maar je bent ook zo bang dat als je stopt het misschien een maand later wel was gelukt. Wij moeten binnenkort wel stoppen, vanwege mijn leeftijd. Aan de ene kant vind ik dat ontzettend erg, want dan is het afgelopen en uit. Maar aan de andere kant vind ik het wel ontzettend fijn om de draad van het 'gewone' leven weer op te pakken, alhoewel dat natuurlijk niet direct lukt op het moment dat wij stoppen om onze droom uit te laten komen.Helaas is het bij mij de laatste jaren continue in de put zitten en dit geldt helaas ook voor mijn vriend. Zo nu en dan kruipen we omhoog uit het dal, maar we komen nooit helemaal boven en donderen dan weer net zover terug als waar we zaten. Ooit komen we er wel uit.

Madelon:

(Kinderwens sinds 2006, eindelijk zwanger na 7e IVF/ICSI)

Ik heb me zo lang en zo vaak me zo vreselijk kut gevoelt. Heb zo vaak de strijdbijl willen neergooien. Maar op andere momenten, of soms ook op hetzelfde moment bedacht ik me dat ik dat echt niet ging doen en knalde maar weer verder....En nu, nu ik tot de bofkonten behoor kan ik me soms niet voorstellen waar ik de moed en de energie en de kracht vandaan heb gehaald. Maar weet wel dat het het nu al zo waard is geweest. 

Lieve meiden, bedankt voor jullie openheid en steun!