Over de helft

Nu 23 weken en 3 dagen zwanger begint het besef te komen dat we echt papa en mama gaan worden. Het onvoorstelbare gaat gebeuren. Onze grootste wens gaat in vervulling. Natuurlijk kan er nog van alles mis gaan, maar ik heb vertrouwen. Dat vertrouwen kwam eindelijk na de 20-wekenecho. Een goed moment, zodat ik de 2e helft van de zwangerschap écht kan genieten. Natuurlijk is niet alles rond zwangerschap genieten. Pijnlijke handen in de ochtend, met enige regelmaat hoofdpijn, een buik die nu toch echt een beetje in de weg gaat zitten, dat soort dingetjes. Maar ik klaag niet. Een paar kleine fysieke ongemakken vallen in het niet vergeleken bij de wanhoop en het verdriet dat ik voelde toen het zwanger worden maar niet lukte. En al had ik dat niet meegemaakt, ik accepteer het met liefde.

Ik heb al veel voorbereid. Het babykamertje is geschilderd, de uitzet is nagenoeg compleet en we zijn goed geïnformeerd over wat ons te wachten staat. Nu staat er eerst nog een renovatie van de badkamer op stapel. Dat is hard nodig. Het was een erg leuk project om nieuwe tegels en sanitair te kiezen en het leukste is dat we straks een bad gaan krijgen. Voor het eerst een eigen bad, heerlijk! Met het oog op de komende gezinsuitbreiding is dit het moment om dat nog te realiseren, zodat we straks volop van onze kleine kunnen genieten.

Roze bril

Hoeveel blogs heb ik wel niet geschreven waar de misère van afdruipt? Van die blogs waarbij je na
het lezen bijna zelf een galg om je nek aan het leggen bent. Goed nieuws. Dit is niet zo'n blog!

Jarenlang had ik grote moeite met het handhaven van een dag- en nachtritme. Nu ik zwanger ben moet ik 's ochtends écht op tijd opstaan, want dan staat mijn blaas op klappen. En als ik er eenmaal uit ben, ga ik niet meer terug naar bed en is mijn dag begonnen.
Zo ook deze morgen. Na het douchen en aankleden mag de buitenwereld binnendringen, de gordijnen mogen open. Door mijn cremekleurige gordijnen heen zie ik al de zachtgele gloed van een bleek zonnetje dat schijnt. Heerlijk, kom maar binnen, zon! Vandaag begint de dag goed. Ook de katten laven zich aan het zonnetje en spinnen zachtjes.
Mijn lief ligt nog heerlijk te slapen. Voor hem is het weer lekker weekend.
Het is stil in huis, afgezien van het vertrouwde gezoem van mijn computer. Buiten hoor ik vogeltjes fluiten. De bekende bioloog Midas Dekkers zei eens dat als vogeltjes fluiten, ze hun territorium aan het bewaken zijn en eigenlijk dingen naar elkaar roepen als "Blijf met je vlerken van m'n wijf!" Dat geloof ik best, maar ik blijf het lieflijk vinden.

Is dit misschien wat men bedoelt met het bekijken van de wereld door een roze bril? Dat "kwaaltje" dat aan zwangerschap wordt toegeschreven? Ik hoop het niet, want dat zou betekenen dat het weer over gaat. Liever geloof ik dat de zwangerschap me heeft geholpen om uit mijn dal te kruipen en dat ik het vermogen om van kleine dingen te genieten heb herwonnen.
Ik ben gewoon gelukkig.

De vlag mag uit

Vorige week kregen we een uitgebreid echo onderzoek. De nekplooi van het ukkie werd gemeten en ik moest bloed laten prikken.
De nekplooi was met 1.1mm alvast netjes onder de 3mm grens. De uitslag van het bloedonderzoek krijg ik over drie dagen. Samen met de nekplooimeting wordt er dan een kansberekening gemaakt op het syndroom van Down. Ik ben er niet bang voor. De gynaecoloog wist namelijk ook al te vertellen dat het kindje een tweede neusbotje heeft en dat is iets dat meestal ontbreekt bij kinderen met het syndroom van Down.
Het was mooi om ons ukkie weer te zien wriemelen. Ik had er uren naar kunnen kijken! Toen viel ukkie in slaap in een positie die niet handig was voor de gynaecoloog, die eigenlijk nog een tweede meting moest doen. Ik stelde daarom voor om even op en neer te springen om ukkie ertoe te bewegen om van positie te veranderen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik sprong flink op en neer en nam weer plaats op de behandelstoel. Ukkie was weer wakker en nu voelde ik me schuldig dat ik dat gedaan had. Awww... Maar toen viel uk gewoon weer heerlijk in slaap.

Vanmorgen hadden we weer een controle. Eerst nog even urine inleveren en bloeddruk meten, allemaal goed. Vervolgens een gesprek met weer een nieuwe gynaecoloog. Een hoop vragen, over ziektes in de familie, over eerdere zwangerschappen en miskramen, medisch verleden etcetera.
Natuurlijk kwam ook het gebruik van mijn antidepressivum ter sprake. Hoewel ik aangaf dat een zwangerschap een goed antidepressivum blijkt te zijn, schijnt het toch standaard procedure te zijn dat ik nog even een babbeltje maak met de psychiater van het ziekenhuis. Voor het geval dat ik een terugval krijg, tijdens de zwangerschap of na de bevalling. Ook standaard procedure is dat ik na de bevalling 3 tot 5 dagen in het ziekenhuis blijf ter observatie van mijzelf, maar ook het kindje. Ik vind het prima. Het allerbelangrijkste is het welzijn van ons uk.

Na het gesprek kreeg ik nog een echo. Bijna onmiddelijk nadat ze het apparaat op mijn buik had geplaatst vertelde ze dat het hartje klopt, en dat ik dus weer mocht ademen. Fijn zo'n gynaecoloog!
Helaas was dit apparaat niet zo duidelijk en zelfs als ze aanwees welke lichaamsdelen waar zaten, moest ik even goed kijken. Maar dat is van ondergeschikt belang. Uk maakt het goed en dat wilde ik weten. Ze benadrukte nog eens dat de kans dat het nu nog misgaat echt minimaal is (zo'n 0.1%) en dat nu ECHT de vlag uit mag! Nu moet ik gewoon vertrouwen hebben. Toen ze nog even wat nieuwe afspraken in de computer zette, voelde ik mijn ogen nat worden. Een paar stiekeme traantjes van geluk.

Wriemel wriemel!

Vandaag ben ik 9 weken en 6 dagen zwanger. De magische grens van 12 weken is nabij!
Vanmiddag had ik mijn derde echo. Mijn lief was van tevoren erg nerveus, ik had iets meer vertrouwen.
Deze keer was het voor het eerst een uitwendige echo, maar omdat een inwendige meestal duidelijker is hebben we die ook nog gedaan.
Het hartje klopte en voor het eerst konden we ook armpjes en beentjes zien wriemelen. Super!

Vandaag was het de laatste keer dat ik bij de lieve vertrouwde nursepractitioner van het fertiliteitsteam was. Ik ben nu een "normaal zwangere" en ga over 2 weken naar de "gewone" gynaecoloog of assistent. Erg jammer, vonden mijn lief en ik, maar het is ook een heuglijk feit, want wij staan nu aan de andere kant, de kant van de zwangeren. Er is een hele grote kans dat wij in augustus kunnen zeggen "We hebben het ICSI-traject met succes afgesloten." Het blijft nog steeds spannend, maar zolang ik af en toe het gewriemel van ons beebje kan zien, heb ik er vertrouwen in.

Een nog altijd kloppend hartje!

Vanmorgen togen we weer naar het ziekenhuis voor de tweede echo. Ik was nog altijd erg nerveus, bang voor slecht nieuws. Mevrouw Ransijn, de nurse practitioner, liet mij niet onnodig lang in spanning en liet mij meteen in de welbekende stoel plaatsnemen.  Ik haalde nog even diep adem en tuurde naar het scherm. Wat kunnen een paar seconden lang duren...
Ik zag de bekende zwarte vlek, maar ik zag niet meteen wat ik zocht.
"Geen conclusie trekken, ze moet gewoon nog even de juiste plek bepalen" dacht ik bij mezelf.
Toen kwam het gewenste witte vlekje in beeld en meteen zocht ik naar het knipperlichtje dat een kloppend hartje zou verraden. Ik zag het niet... lichte paniek. Maar toen wees ze naar het scherm en ik wist dat ze dat alleen zou doen om het hartje aan te wijzen. Het kloppende hartje. Nu zag ik het ook duidelijk. Yes!
Was ik vorige week nog bezorgd om de kleine afmeting, nu was het frummeltje bijna drie keer zo groot! Met 14.2mm ligt het mooi op schema.
Vervolgens zei ze dat ze het hartje ook nog even zou laten horen. Wauw, dat was meer dan ik op had durven hopen... en toen hoorde ik het... Met het horen van het hartje dat zo regelmatig en dapper klopte, kwam ook de ontlading. Tranen van geluk dit keer. Geen idee wat ze verder nog allemaal zei, mijn aandacht was op het scherm gefixeerd, mijn linkerhand in die van mijn lief. Ongeloof maakte plaats voor verwondering. Dit is ons kindje!

Een heel klein kloppend hartje

Zowel ik als mijn lief hadden vannacht bijna geen oog dicht gedaan van de spanning. Toen dat even wel het geval was droomden we ervan. De echo.
In de auto onderweg naar het ziekenhuis schakelde ik mijn zelfbeschermingsmechanisme in: mezelf voorbereiden op slecht nieuws en dat we terug zouden keren met een afspraak voor een curettage...
Eenmaal gearriveerd werden we al snel naar binnen geroepen door de aardige nurse practioner die al zo vaak mijn follikelecho's had gedaan. "Hoe gaat het?" vroeg ze, en ik antwoordde dat ik nerveus was. "Nou laten we dan maar gauw gaan kijken."
Ik keek mee op het schermpje en zag eerst alleen maar een zwarte vlek. Na een beetje zoeken was daar dan toch echt een heel klein frummeltje met een knipperlichtje. Ik had verwacht dat dit me minder zenuwachtig zou maken, maar nee... "Klopt het snel genoeg?" vroeg ik. Het was goed genoeg voor dit prille stadium.
Het kleine frummeltje lag helemaal tegen het randje aan en was moeilijk op te meten. Ongeveer 5mm is het nu.
Volgende week weer een nieuwe echo. De spanning blijft...

De dag voor de 1e echo

Morgen ben ik 7 weken zwanger en krijg ik mijn eerste echo om 9.30 uur. Hoewel ik steeds meer last heb van misselijkheid en vermoeidheid weet ik ook dat het niets zegt over een gezonde zwangerschap. Het bevestigd slechts de aanwezigheid van hCG in mijn lichaam. Morgen zal ik pas echt een beetje zekerheid hebben.
De eerste echo die ik kreeg in 2009 zit nog vers in het geheugen. Toen was het mis. Zal de geschiedenis zich herhalen? Of zal deze keer ook voor ons het geluk zijn weggelegd?
We zullen het zien morgen.                                                                                                                                                                                                                                                                

All I want for Christmas...

Inmiddels ben ik weer twee zwangerschapstests verder, met een knallend positief resultaat. Het was erg fijn om te zien dat het tot dusver de goede kant uit gaat, maar de onzekerheid en angst slaan altijd weer toe. Ik wíl erin geloven en ik wíl er vertrouwen in hebben, maar tegelijkertijd weet ik ook dat de dan klap des te harder aankomt als het toch misgaat. Statistisch gezien is die kans nog vreselijk groot. Een vrouw van mijn leeftijd, met mijn voorgeschiedenis, heeft maar liefst 27% kans op een miskraam. Bij elke volgende miskraam wordt dit percentage hoger. Met dit in het achterhoofd kan ik maar beter met beide benen op de grond blijven staan. Ik zou heel graag op die roze wolk willen klimmen, maar het mag nog niet.
Op 3 januari zal ik mijn eerste echo krijgen. Ik ben dan 7 weken ver, als ik het haal. Nog 11 dagen... En daarna is het natuurlijk nog steeds spannend. Ik hoop daarom op een echo waarop goede hartactie te zien zal zijn, want dat zou de kans dat het goed blijft gaan aanzienlijk vergroten.

Ik merk dat ik ondanks de bezorgdheid toch een goed humeur heb. Niet vreemd eigenlijk. Jarenlang lag de ongewenste kinderloosheid als een donkere sluier over mijn gemoed. Nu is die sluier weg. Heerlijk, opzouten met die sluier!

Nog een gewaarwording is dat ik moe ben, maar ook meer energie heb. Mijn lichaam is moe, maar mentaal heb ik meer energie. Ik geniet van mijn lief, van mijn schattige 'poezels', van de kerstlampjes in huis, van het vooruitzicht op een fijne kerst met lieve vrienden en familie (deze keer waarschijnlijk in een gelukkigere omstandigheid) en zelfs de koude donkere dagen kunnen me niet deren. All I want for Christmas is in my belly. Let it grow, let it grow, let it grow!

Fijne feestdagen!

Zwangerschapstest nummer 2

Gisterenmorgen heb ik nog maar eens een test gedaan om te zien of de streep duidelijker zou zijn na 48 uur. (Het zwangerschapshormoon hCG behoort elke 48 uur te verdubbelen bij een gezonde zwangerschap.)
Wat was ik zenuwachtig, bang voor de uitslag, maar de zenuwen bleken onterecht... Dit keer een overtuigend resultaat!
Morgen weer een nieuwe test. Als ik durf.

Zwangerschapstest

Vanmorgen om 6 uur werd ik wakker en moest nodig naar het toilet. Dat leek me een uitstekend moment om er maar meteen een zwangerschapstestje aan te wagen. Gisteren was ik er nerveus voor, of eigenlijk gewoon bang. Bang voor wéér een teleurstelling. Maar vanmorgen dacht ik: "Let's get this over with!" Dus ik pakte mijn 'piesglaasje' -ik ben nogal een kluns met het absorberende gedeelte van de test te raken- en presteerde het toen alsnog om over mijn vingers te plassen. Het is een gave...
Handen wassen, test uitpakken (grrr wat een kloteverpakking om 6 uur 's ochtends) en 20 seconden erin dompelen terwijl ik luisterde naar het tikken van de klok. Timer van de oven op 2 minuten en wachten... tik tak tik tak... en ja hoor, ik zie een licht streepje verschijnen.
Maar het streepje is te licht naar mijn zin en mijn geloof is al eerder getart. Ik toog met mijn test naar boven, waar mijn lief nog half lag te slapen. "Kijk, ik heb een test gedaan... een lichte streep. Wil je 't zien?"
-"Ik kijk zo wel in beter licht... of nee, laat toch maar zien. Oh ja ik zie het. Nou laten we maar even afwachten he. Hij is wel licht."
Allebei zijn we nuchter. We moeten wel. Al drie keer eerder maakten we dit mee, waarvan de laatste twee keren ook een lichte test was en het binnen een week alweer mis was.
"Ik heb liever een negatieve test, dan een positieve en dat het dan weer mis gaat." zei m'n lief. Daar kan ik het alleen maar hartgrondig mee eens zijn. Is het lot weer met ons aan het spelen, of mogen ook wij deze keer het geluk meemaken?