In reparatie

Al vanaf mijn kindjaren kamp ik met een chronische depressie, die tot vorig jaar door niemand werd herkent. Toen ik uitendelijk zelf vorig jaar met deze diagnose bij een psycholoog kwam, mocht ik na een tijdje wachten deelnemen aan CBASP therapie, die bij wijze van experiment in groepsverband werd gegeven. Dus de afgelopen maanden heb ik daar wekelijks aan deel genomen. Totdat ik na de miskraam weer in een oneindig diep gat flikkerde en -hoe ironisch- te depressief was om naar therapie te gaan.
Omdat de twee fantastische therapeuten die de groep geven, mij niet zomaar loslaten om verder naar beneden te vallen, had ik vandaag een individueel gesprek met één van hen. Hoe nu verder.
"Wat is er gebeurd?" vroeg ze. "Nou eigenlijk niet zoveel" antwoordde ik. Ze wist al dat ik een miskraam had gekregen dus ik had er eigenlijk niet zoveel aan toe te voegen. Maar mijn therapeute is een zeer scherp analytische doordrammer dus ik moest in detail gaan. Mijn gevoel in gaan. En dus deed ik dat en ben niet meer gestopt met huilen.

Open zenuw

Ik heb alweer een paar dagen niet geschreven, want eigenlijk heb ik niets te melden. Ik heb nu een verplichte "rustmaand" en het is wachten tot januari tot de hele rataplan weer begint. Echt "rust" is het natuurlijk niet, want ik heb geen aan-uitschakelaar om wel of niet met mijn kinderwens bezig te zijn in mijn hoofd. Dit brengt mij op een citaat uit het boek 'Open zenuw' van Denise Hilhorst, waarin ervaringen van lotgenoten staan beschreven:

Kata (33) "Soms gaan we lekker een weekendje weg saemen om even met iets anders bezig te zijn dan met onze kinderwens. Maar ook daar neem je de pijn mee. Dan zou ik bijna wensen dat ze in hotels en restaurants naast rookvrije zones ook zwangeren- en babyvrije zones inrichten."

Ik had het zelf kunnen schrijven.
Overigens, ook mannen hebben er moeite mee:

Cor (44) "Na weer een kraamvisite bij een vriendin barstte mijn vrouw in tranen uit. Dat maakte mij wanhopig en verdrietig. Haar troosten met een kind kon ik niet. Andere mannen hadden die troost wel. Moest je die kerels zien lachen achter hun kinderwagens, echt, ik kon ze soms niet zien. Waarom werkte hun sperma wel en dat van mij niet?"

Echo

Vanmorgen had ik een echo. De echo die eigenlijk bedoeld was om een embryo met een kloppend hartje te zien. In plaats daarvan keek dr. Geluk nu of alles "mooi schoon" was en of het baarmoederslijmvlies weer mooi dun was. Dat was het.

Nu is het wachten op de volgende menstruatie en dan moet ik weer vanaf de 10e dag echo's laten maken om de volgende eisprong te bepalen. Januari is het dan alweer. Als de 1e zwangerschap goed was gegaan hadden we in januari de 1e verjaardag van ons kind gevierd.
Ik wil het niet meer willen. Ik ben er zo f*cking klaar mee! Maar stoppen is geen optie.

Afleiding

De afgelopen dagen heb ik geprobeerd zo min mogelijk na te denken. Sinds maandag om middernacht is de nieuwste World of Warcraft expansie 'Cataclysm' uit en samen met Vincent heb ik me op de nieuwste content gestort tot diep in de nacht. Zolang ik lekker afleiding heb krijg ik geen kans om te doemdenken en zelfmedelijden te hebben. Het zit er allemaal wel, maar ik negeer het zoveel als ik kan. Totdat iemand met oprechte belangstelling het openbreekt. Zoals mijn beste vriendin zojuist. Ondanks mijn pogingen om de buitenwereld buiten te laten bleef ze me bellen, want ze wist dat ik er wel was... Dus nam ik uiteindelijk maar op. Goede vriendin die ze is liet ze me gewoon zijn en voelen, kon ze samen met me huilen en vertelde ze me dat ze wel zou willen zeggen dat het goed komt, maar dat ze dat ook niet zeker weet. Heerlijk is dat, als iemand realistisch en eerlijk is! Niks geen dooddoeners en gebagatelliseer. Niks geen "Komt wel goed schatje". Gewoon toegeven dat het Kaa Uu Tee is. Want dat is het.

En nu ga ik weer rocken in World of Warcraft!

Slechte dag

Vandaag had ik een slechte dag. Destructieve gedachten hielden me in hun greep en met de beste wil ter wereld -en die van Vincent- kon ik die niet van me afschudden.

Ik vond een gedicht op internet dat mijn gevoel prachtig verwoord:


Verdriet

Verdriet is als de golven
van een verradelijke zee.
Soms, als je denkt te kunnen zwemmen,
sleept alweer een golf je mee.
Er zijn wel betere momenten,
dan denk je, ik heb weer kracht,
je moet toch verder leven?
Maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet,
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet.
Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen;
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen.
Verdriet is als de golven
van een verradelijke zee.
Vaak wil je niet meer zwemmen,
maar het sleept je net niet mee.

(Schrijver onbekend)


Inmiddels voel ik me -dankzij mijn lief die me altijd weer aan het lachen krijgt- weer wat beter.

Opstaan en weer doorgaan

De miskraam is vanzelf op gang gekomen. Ik hoef dus niet gecuretteerd te worden. Bofkont die ik ben.
Ik twijfelde gisteren of ik nog wel door wil gaan met dit lange pijnlijke gevecht voor het ouderschap. Als ik er mee zou stoppen zou dat niet betekenen dat mijn wens minder groot is geworden. Als ik ermee stop dan is dat puur zelfbehoud. Het zou waarschijnlijk de rest van mijn leven een zeer pijnlijk onderwerp blijven, maar ik zou tenminste weer kunnen gaan leven. Afgelopen woensdagavond kon dat leven me even gestolen worden. Maar mijn lief is bij me en voor hem wil ik sterk zijn en doorgaan.

We hebben besloten dat we in ieder geval nog de 6 cryo's een kans gaan geven. Als ook daar geen doorgaande zwangerschap uit voort komt... nou ja, ik weet het niet. Uit verhalen van vrouwen die dezelfde weg hebben afgelegd weet ik dat grenzen telkens verlegd worden. Na elke teleurstelling is het alsof het leven je weer neerknuppelt, maar de "blauwe plekken" trekken weg en ergens in een hoekje van je geest vind je weer wat kracht om toch nog even door te gaan.

Er zijn nog steeds mensen die zeggen dat ze kinderen 'nemen'. Ze moesten eens weten...

Intens verdriet

Ik kan niet omschrijven wat ik voel zonder hele erge scheldwoorden te gebruiken. Intens verdriet en een innerlijke razernij dat elk godvergeten klotewijf een kind op de wereld kan zetten en dat ik na 2,5 jaar slechts 2 missed abortions en een aanzienlijke dosis wanhoop, frustratie en machteloosheid rijker ben.
Wie een beetje het nieuws volgt heeft de afgelopen tijd meermalen kunnen lezen over vermoorde babies en gevonden babies in glasbakken en afvalbakken. Geen enkel geloof, geen enkele theorie over een onvermijdelijk lot met een diepere verborgen betekenis kan het rechtpraten. Dit is de omgekeerde wereld.

Vandaag is mijn lief jarig en ik probeer zo goed als ik kan er een niet al te verdrietige dag van te maken. Hij heeft vrij genomen om bij mij te kunnen zijn. Niet dat hij zelf niet verdrietig is...

Ik heb het ziekenhuis gebeld en zal deze ochtend teruggebeld worden. Het zal wel weer een curettage worden.

Ik speel met de gedachte om het bijltje erbij neer te gooien. Ik wil dit niet meer.

Het is mis...

Ik was zo ongerust dat ik een Predictor test heb gedaan. Negatief.
Dit was het dan. Missed abortion nummer 2.