zondag 11 december 2011

Eindelijk weer verder

Na twee weken vakantie in Florida (wat overigens erg fijn was) begon voor ons eindelijk weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen. Tijd om weer in te stappen in de achtbaan die ook wel de Medische Malle Molen wordt genoemd.

Na de eerste follikelmeting op 24 november bleek er al meteen een dominante follikel te groeien. Dat was snel. Drie dagen later -op zondag- weer terug om te kijken of deze genoeg gegroeid was. Maar nee, hij had er geen zin in, een eisprong was nog niet in zicht. Het zag ernaar uit dat we moesten wachten op één van de andere follikels. Oke, geen probleem, ik ben een geduldig mens. Weer drie dagen later terug voor de volgende meting en wat bleek, het ei had er weer zin in en was gegroeid. Meteen bloed laten prikken en de LH-piek was er al, de afspraak voor de terugplaatsing van mijn laatste 2 cryo's kon gemaakt worden.
Afgelopen 5 december om 11.00 uur swaren we weer present op de IVF-afdeling van het LUMC. We werden binnengeroepen en de arts liet ons weten dat de cryo 8-cellig was toen deze werd ingevroren, 7 cellen had na ontdooien, en daarna weer is gaan delen en inmiddels alweer 9-cellig was. Goed nieuws dus. En de andere cryo? Die bleek niet ondooit te zijn. Miscommunicatie met ons eigen ziekenhuis. Er werd even een telefoontje aan gewijd met mijn eigen gynaecologe en we mochten een uur later terugkomen en dan werd de andere alsnog ontdooit. Prima, wij gingen wel even luchen bij Starbucks.
De reden dat ik beide cryo's tegelijk wilde, is dat we nooit van tevoren weten of een cryo goed ontdooit en geschikt zal zijn voor terugplaatsing. Stel, deze poging mislukt, dan moeten we een maand wachten. Als dan de laatste cryo niet goed is, dan hebben we die ronde geen kans meer. Dan liever deze keer een dubbele kans.
Enfin, na een uur konden we weer naar binnen en vertelde de arts dat ook de tweede cryo goed was ontdooit. Deze had wel minder cellen, maar de kwaliteit was goed.
Tijd om uit te kleden voor de terugplaatsing. De keren dat ik half ontbloot in de stoel van een gynaecoloog plaatsnam kan ik niet meer bijhouden, maar wennen doet het nooit. Elke keer weer voelt het als een inbreuk op mijn privacy, ook al is het dan met mijn toestemming. Maar ja, alles voor het goede doel.

Nu is het weer afwachten. Zoals gebruikelijk probeer ik niet te hopen, niet te denken, om vervolgens toch weer tegen dat sprankje hoop te vechten, omdat ik voorbereid moet zijn op een teleurstelling. Hoe meer hoop ik nu heb, hoe groter de teleurstelling straks.

Donderdag kan ik testen...

3 opmerkingen: